دارم واژه بازی می كنم توی ذهنم، دلم، دستهایم .. دارم واژه ها را مزه مزه می كنم .. از كی اینهمه تلخ شدند؟ شدم؟..  از كی شبیه بغض های واخورده و تاول های تب دار شدند؟ شدم؟ .. از كی دستهایم آنقدر داغ شد كه هر كلمه ای را برداشت روی پوستش اثری از تاول و سوختگی گذاشت؟

كجا بودم؟ .. داشتم واژه بازی می كردم .. داشتم واژه بازی می كردم كه واژه ها به گمانم قهرشان آمد .. مثل قهر كودكانه ای كه از باخت كوچكی ردی از بغضی طولانی توی دلشان جا گذاشته باشد.. داشتم واژه بازی می كردم كه ردی از سوختگی تبداری شیارهای گلویم را، ذهنم را، دلم را تاول زد.

از كی اینهمه سخت شد؟ شدم؟ .. كی نوشتن دیگر به سادگی رونویسی های كودكانه ی آب بابای آن سالها نبود؟! .. از كی دیگر دفتری نبود تا از رویش بشود رونویسی كرد؟ .. دلم می خواهد همین الان حرفی بزنی تا هزار بار از آن رونویسی كنم.. دلم می خواست تنبیه می شدم به هزار بار رونویسی از تو

چطور می شود از تو نوشت؟ چگونه می شود از تو ننوشت؟ .. این روزها که سرد و مدعی می گذرند .. این روزها که سرد و مدعی و بی تاب می گذرند انگار هیچ چیز با خود ندارند .. انگار تهی اند از هر کلمه ای که مرا به تو برساند ..

می دانم .. می دانم یک کلمه کافی ست برای اینکه دلم را از جا بکنی و بیاوری نزد خودت .. مثل تخت ملکه سبا و سحرِ کلمه آصف بن برخیا .. سحر کن .. کلمه ای شیرین تر از تو نمی شناسم .. سحر کن با نامت .. نگذار توی بیابان های عرفه جا بمانم .. تا دیر نشده مرا به قافله ات برسان .. بگذار عاشورای امسال تن من هم هزار چاک شود.. تا دیر نشده کاری کن.. من کلمه را بلدم تو گرد سحرش را بریز روی دلم ..

ی ن: حسین حسین حسین حسین حسین حسین حسین حسین ..