هفت وادی

بهار را دیدم

تابستان را خوردم

پاییز 

 انگار

 بوی عاشقی می دهد !؟

صدایی گفت :

لحظه را دریاب

زمستان بود .

من رفتم

                         تابستان .

جان سالم به در بردم

از آن هیاهو ...

رَستم ،

از من ، از  مَنتَـره

از اوم  ، از یاهو

آشتی کردم

با دل با او .

اکنون

صفایی ندارد ،

دیگرسو .

می روم

به سوی بی سو ... 

، رسا تر ، بلیغ تر و با رعایت تمامی اصول سخنوری ، سروده و نوشته اند

 چه جای صحبت ، که کافی است تنها نقل قول کرد و بس .

و این بار حرف دلم از زبان آنکه از غیب می گوید :

(( می خور که شیخ و حافظ و مفتی و محتسب

چــون نیـک بنـگری همـه تــــزویــــر مـی کـننـد ))

زیباترین

بیداری است !.

روح جنگاور نه شکر و نه شکایت پذیر است نه برد و نه باخت پذیر .

روح جنگاور تنـها  مبارزه پذیر است ، و هر  مبارزه ای

آخرین نبرد جنگاور بر روی زمین است . 

و از این رو ، نتیجه چنــدان اهمیتی برای او ندارد .

 جنگاور در آخرین نبرد خود بر روی زمین  ، 

اجـازه می دهد که روحش پاک و آزاد ،  جـاری شود .

 و جنـگاور همین که به جنـگ پردازد

 چون می داند که اراده اش پاک و عاری از خطاست ،

می خندد و می خندد .

«از کتاب حقیقتی دیگر ـ کارلوس کاستاندا »

خواستم بهار را از دید خیام نگاه کنم به این رباعی زیبا رسیدم .

در فصل بهار اگر بتی حور سرشت              یک ساغر می دهد مرا بر لب کشت

 هر چند به نزد عامه این باشد زشت           سگ به زمن است اگر برم نام بهشت

بیا که بار دگر گل ، به بار می آید

بیار باده که بوی بهار می آید

نورزو ۱۳۸۷ بر تمامی دوستان گرامی ، خجسته باد.

ظهر یخ بسته ی آن روز

که به خود می بالیدی

و

 از پس لغزش و سقوط

عابران غافلگیر شده

نیشخندی شیطانی میزدی

یادت هست ؟

وقتی ، امانم را بریدی

گفتم : چیزی به عمرت نمانده

تو  هم چند روزی

میزبان ریزش مایی

یادت هست ؟

گفتم : تا خورشید هست

تا دور روزگار بر جاست

هیچ سرمایی !! 

ابدی نیست !

تو به فکر فرو رفتی ،

من چون تو نخندیدم

با تو به فکر فرو رفتم ...